เครื่องเงินเชียงใหม่

" ดังเจ้ากรุงอังวะพุกามนั้นก็เสงป่อง (ปรึกษาหารือ)โฟจา (เจรจา) กันแล....คันเสงป่องกันแล้วยัง ช่างหล่อ ช่างตี ช่างฆ้อง ผู้ทรงสราด (ฉลาด) ทั้งหลายนาก็เลือกเอง ผู้อันช่างหล่อ ช่างตีตังหลาย ช่างตีฆ้อง 2 หัว ทั้ง ลูกสิกลูกน้องทั้งมวล 500 ทั้งเครื่องพร้อม จักยื่นถวายท้าวล้านนา"

....... ซึ่งทำให้
           เชียงใหม่มีช่างหัตถกรรมพื้นบ้าน ที่ได้รับการฝึกฝนและมีการทำต่อเนื่องสืบกัน มา แม้ว่าไม่มีหลักฐานปรากฏว่า ช่างเหล่านั้นได้มาตั้งถิ่นฐานอยู่ที่ใดก็ตาม ในสมัยพระเจ้ากาวิละ ภายหลังจากที่ได้ขับไล่พม่าออกจากเมืองเชียงใหม่ใน ช่วงปี พ.ศ. 2310โดยพระเจ้าตากสินมหาราชและพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้า จุฬาโลกมหาราชเป็นผู้ทรงช่วยเหลือในการขับไล่พม่าออกจากเมืองเชียงใหม่แล้ว นั้น เมืองเชียงใหม่กลายเป็นเมืองร้างร่วม 20 ปี(พ.ศ.2319 - 2339) เนื่องจากผู้คน อพยพหลบหนีภัยสงคราม ไปอาศัยอยู่ตามป่าเขา พระเจ้ากาวิละต้องส่งทหารไป ร้องป่าวประกาศให้ผู้คนกลับเข้ามาอยู่ในเมือง เป็นนโยบาย ...เก็บผักใส่ซ้า เก็บ- ข้าใส่เมือง... และมีคำสั่งให้เจ้านายราชสกุลลื้อ เมืองเขิน เมืองเชียงตุง เมืองยอง ให้มาตั้งถิ่นฐานรกรากในเมืองเชียงใหม่

           ในการกวาดต้อนผู้คนเข้ามาอยู่นั้น ได้ทำสืบต่อเนื่องกันมาเป็นระยะๆ ผู้คน ที่กวาดต้อนเข้ามานั้น จะมีทั้ง หมอ โหรา สล่า (ช่างฝีมือ) ไม่ว่าจะเป็นช่างทอง ช่างต้อง ช่างแต้ม ช่างเหล็ก ช่างเงิน ช่างฆ้อง ช่างกลอง ฯลฯ เข้ามาตั้งบ้าน เรือนอยู่ในเมืองเชียงใหม่ เพื่อฝึกเป็นอาชีพให้ประชาชนและจัดทำส่งคุ้มหลวง บริเวณที่จัดให้ช่างฝีมือยู่นั้น คือ บริเวณระหว่างกำแพงชั้นนอกกับกำแพงชั้นใน เข้ามาตั้งแต่แจ่งศรีภูมิถึงแจ่งกู่เฮือง โดยเฉพาะอย่างยิ่งการทำเครื่องเงินที่หมู่บ้าน วัวลายนั้น ช่างผู้ตีขันเงินและสลักลวดลายลงบนขันเงินนั้นเป็นช่างในคุ้มหลวง เมืองเชียงใหม่ในอดีตได้นำมาถ่ายทอดอย่างต่อเนื่องให้ลูกหลาน จนสามารถเป็น ช่างฝีมือที่เป็นที่ยอมรับกันมาจนถึงปัจจุบัน และมีการพัฒนาลวดลายและรูปแบบ ออกไปมากมายสู่วิถีชีวิตของชาวล้านนาที่หลากหลายมากขึ้นเช่นกัน